وقتی تونی فادل روی صحنه اولین دوره MIT Future Fest حاضر می‌شود، اسلایدی را نمایش می‌دهد که روی آن سه تصویر از دستگاه‌های هوش مصنوعی که زمانی پر سر و صدا بودند اما اکنون متوقف شده‌اند دیده می‌شود: Rabbit R1، سنجاق هوش مصنوعی Humane و آویز Limitless.

«این‌ها تقریباً محصولات هوش مصنوعی "نسل اول" بودند و به خاطر سابقه‌ای که دارم، این شرکت‌ها با من تماس گرفتند و از من خواستند بهشان کمک کنم،» فادل گفت. «اما من نپذیرفتم.»

جای تعجب نیست که این شرکت‌ها خواهان مشاوره فادل هستند. او به عنوان «پدر iPod»، یکی از خالقان iPhone و بنیان‌گذار Nest، شرکت ترموستات هوشمندی که توسط Google خریداری شد، شناخته می‌شود.

«شما باید واقعاً بفهمید که می‌خواهید چه کاری انجام دهید، چه مشکلی را می‌خواهید حل کنید،» او گفت. «در هر یک از این موارد، هیچ‌کدام هیچ نیازی را برآورده نمی‌کردند - فقط فناوری جالبی برای علاقه‌مندان به فن‌آوری بود و شما می‌گویید، "خوب، این جالب است، اما واقعاً به زندگی من ربطی ندارد."»

این دستگاه‌های اولیه هوش مصنوعی وعده راحتی داشتن یک دستیار شخصی را می‌دادند، اما در عمل چندان خوب کار نمی‌کردند. حتی اگر هم کار می‌کردند، بیشتر مردم هرگز دستیار نداشته‌اند و نمی‌دانند چگونه از یک دستیار رباتیک شخصی استفاده کنند یا به آن اعتماد کنند.

«کمتر از ۰.۰۱٪ از جمعیت جهان تا به حال یک [دستیار] انسانی داشته‌اند که کاری برایشان انجام دهد، و بنابراین وقتی [شرکت‌ها] می‌گویند، "اوه، ما یک دستیار می‌خواهیم"، این حرف را گروهی از مردم می‌زنند که خودشان دستیار دارند،» او گفت. «بیشتر مصرف‌کنندگان حتی نمی‌دانند دستیار چیست.»

فادل در ادامه برای ما ۹۹.۹۹ درصدی‌ها توضیح می‌دهد که استخدام یک دستیار شخصی قابل اعتماد به سادگی بیرون کشیدن بهترین رزومه از میان انبوهی از درخواست‌ها نیست.

«چند سال طول کشید تا اول بفهمم چطور می‌توانم به بهترین شکل از [یک دستیار] استفاده کنم، و بعد به آنها در مورد حساس‌ترین داده‌ها اعتماد کنم، و آنها را به عاملی تبدیل کنم که برای من با مردم جلسه بگذارند و با بانکم کار کنند،» او گفت. «می‌دانم که ما این چشم‌انداز را از آینده داریم، اما مراحل زیادی وجود دارد تا مصرف‌کننده عادی و حتی کسب‌وکار عادی را در این مسیر قرار دهیم.»

صحبت کردن درباره دشواری‌های ایجاد اعتماد به دستیار شخصی بدون اینکه کمی متکبرانه به نظر برسد سخت است، اما حرف فادل درست است. وقتی یک دستیار انسانی استخدام می‌کنید، از روز اول به او دسترسی به حساب بانکی‌تان نمی‌دهید. ما به سمت دنیایی می‌رویم که هر کسی می‌تواند یک دستیار هوش مصنوعی شخصی داشته باشد، اما این ابزارها تنها در صورتی ارزشمند هستند که بتوانیم به امنیت کامل آنها اعتماد کنیم.

در این مرحله، ایجاد اعتماد به یک دستیار هوش مصنوعی حتی از اتکا به یک انسان هم سخت‌تر به نظر می‌رسد. Meta به تازگی دستیار همه‌منظوره هوش مصنوعی خود به نام Muse را راه‌اندازی کرده است، اما کاربران دلایلی برای محتاط بودن دارند. یک محقق امنیتی به سرعت یک آسیب‌پذیری جدی در Muse پس از عرضه پیدا کرد، و یک گزارش اخیر از 404 Media نشان می‌دهد که برخی از کارمندان Meta مشکلات امنیتی را کشف کردند که باعث شد چندین تیم برای رفع این مشکلات قبل از عرضه، با اضافه‌کاری، یک «دویدن دیوانه‌وار» را آغاز کنند.

«اعتماد و ایمنی در هر چیزی که به نوعی هوش می‌سپاریم، از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار خواهد بود،» فادل گفت. «تنها شرکتی که در حال حاضر می‌توانم ببینم - شاید یک شرکت دیگر - که بتواند این کار را انجام دهد، Apple است. Apple همه سخت‌افزارها، همه تراشه‌ها و همه قطعات را دارد، اما همه چیزهای مربوط به هوش مصنوعی را ندارد.»

حتی اگر Apple نباشد که در نهایت چسبنده‌ترین عامل هوش مصنوعی را تولید کند، فادل پیش‌بینی می‌کند که یک عامل موفق باید فقط روی خود دستگاه کار کند، هم به خاطر حفظ حریم خصوصی و هم برای سبک نگه داشتن فناوری.

«وقتی همه این حرف‌ها را می‌شنوید که "اوه، مراکز داده قرار است جهان را تسخیر کنند"... من باور نمی‌کنم،» او گفت. «من قبلاً این را دیده‌ام. این را در روزهای اینترنت و غیره دیده‌ام. ما اکنون قدرت زیادی روی دستگاه داریم، و حتی قدرت محاسباتی بیشتر، و آنها هنوز با باتری کار می‌کنند.»

با نگه داشتن داده‌های حساس روی دستگاه، به جای انتقال آنها از طریق ابر، Apple اعتماد کاربران را برای به اشتراک گذاشتن داده‌های بیومتریک خود از طریق ویژگی‌هایی مانند Face ID جلب کرده است. همانطور که فادل اشاره می‌کند، به نظر می‌رسد Apple در زمینه حریم خصوصی نسبت به رقبای خود حسن نیت بیشتری نزد مصرف‌کنندگان دارد، اما برخلاف سایر شرکت‌های فناوری برتر، Apple مدل هوش مصنوعی در سطح جهانی خود را ندارد - Siri AI جدید بر روی نسخه‌های سفارشی‌سازی شده از Google Gemini اجرا می‌شود.

در حالی که Apple در هوش مصنوعی اختصاصی عقب‌تر است، در سخت‌افزار بسیار جلوتر است. فادل نظریه‌پردازی می‌کند که شرکت‌هایی مانند Meta و OpenAI توجه خود را به سمت ابزارها معطوف می‌کنند زیرا آنها میلیاردها دستگاه در گردش مانند Apple ندارند.

«دلیلش این است که آنها به سنسورهای تلفن شما دسترسی ندارند. آنها می‌گویند، "اوه، ما به ویدئو نیاز داریم" و شما باید تیک بزنید، "بله، ویدئو را به شما می‌دهم." بعد می‌گویند، "خب، ما به صدا نیاز داریم." تیک. "ما به موقعیت GPS شما نیاز داریم." تیک. و قبل از اینکه متوجه شوید، به لیستی از ۲۰ مورد یا بیشتر تبدیل می‌شود که به آنها اجازه دسترسی داده‌اید،» او گفت. «پس چه کار می‌کنند؟ آنها می‌روند و دستگاهی با همه آن چیزها می‌سازند بدون صفحه نمایش... و بعد آن را از طریق بلوتوث یا Wi-Fi به تلفن شما وصل می‌کنند و سپس به وب پشتیبان می‌گیرند، یا به یک شبکه ۵G، تا بتوانند همه داده‌های سنسور را دریافت کنند.»

با توجه به سابقه او در ساخت iPhone و iPod، ممکن است به نظر برسد که فادل همچنان از طریق عینک‌های خوش‌بینانه به کارفرمای سابق خود نگاه می‌کند. اگرچه او ممکن است در جای خود از Apple قدردانی کند، اما در انتقاد از Apple وقتی فکر می‌کند اشتباه می‌کنند، تردیدی به خود راه نداده است.

وقتی یکی از حضار درباره شانس دخیل در یافتن تناسب محصول با بازار سوال می‌کند، فادل اشاره می‌کند که برای استارت‌آپ‌ها تولید آن شانس دشوارتر است، زیرا یک محصول ناموفق می‌تواند به معنای پایان شرکت باشد.

«چون استارت‌آپ است، فقط یک شانس داری،» او با طعنه گفت. «مثل Apple با Vision Pro نیست.»