کریس لیهن، مدیر ارشد امور جهانی OpenAI، معتقد است انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ می‌تواند نقطه‌عطفی تعیین‌کننده برای هوش مصنوعی باشد. او می‌خواهد سیاستمداران به‌جای صرفاً ابراز مخالفت با هوش مصنوعی و واکنش منفی به ساخت مراکز داده، تدوین سیاست‌هایی را آغاز کنند که به نگرانی‌های آمریکایی‌ها درباره این فناوری بپردازد. 

لیهن در مقاله‌ای تازه، ظرفیت هوش مصنوعی برای دگرگون‌کردن اقتصاد را با نیودیلِ رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت مقایسه می‌کند؛ مجموعه‌ای از برنامه‌ها و اصلاحات فدرال در دهه ۱۹۳۰ که پس از آنکه صنعتی‌شدن و رکود بزرگ نظم اقتصادی پیشین را درهم شکستند، به اجرا درآمدند. او می‌گوید آمریکایی‌ها امروز نیز به‌همان‌ترتیب نگران از دست دادن کنترل بر آینده اقتصادی خود هستند و از سیاستمداران می‌خواهد «مسیر سومی قانع‌کننده» بیابند که به مردم امکان دهد از مزایای هوش مصنوعی بهره‌مند شوند. او پنج اولویت سیاستی را مطرح می‌کند که از حمایت از کارگران و آموزش تا ایمنی هوش مصنوعی و توسعه مراکز داده را دربرمی‌گیرد. 

انتشار این مقاله پس از پیروزی چشمگیر دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای صورت می‌گیرد؛ انتخاباتی که در آن دموکرات‌ها با وجود نارضایتی گسترده رأی‌دهندگان از هزینه‌های زندگی، کنترل کنگره را به دست گرفتند. کیت برنان، مسئول سیاست‌گذاری هوش مصنوعی و قدرت شرکت‌ها در مؤسسه AI Now، به TechCrunch گفت که لحن لیهن نشان‌دهنده تغییری چشمگیر نسبت به دستورکار سیاستی OpenAI در سال گذشته است؛ برنامه‌ای که بر تسریع توسعه هوش مصنوعی، کاهش موانع مقرراتی و گسترش زیرساخت‌ها تمرکز داشت. 

جای تعجب نیست که بسیاری از پیشنهادهای لیهن به گسترش استفاده از هوش مصنوعی و حمایت از توسعه زیرساخت‌هایی کمک می‌کنند که شرکت‌هایی مانند OpenAI برای رشد به آن نیاز دارند. نیودیل اولیه از کارگران حمایت کرد و محدودیت‌هایی بر قدرت شرکت‌ها اعمال کرد. اما چندان روشن نیست که چشم‌انداز لیهن چگونه شرکت‌های هوش مصنوعی را در قبال اختلال اقتصادی‌ای که فناوری‌شان ممکن است ایجاد کند، پاسخ‌گو خواهد کرد. 

برنان گفت: «استفاده از استعاره نیودیل، یعنی اشاره به ظرفیت دولت برای بهبود واقعی زندگی مردم. این متن را شرکتی خصوصی نوشته که می‌کوشد از سیاست‌هایی در راستای منافع خودش حمایت کند. این کار در بهترین حالت ناآگاهانه از تاریخ است و در بدترین حالت زیان‌بار.» 

اگرچه هوش مصنوعی در انتخابات میان‌دوره‌ای مسئله‌ای محوری نبود، مخالفت با مراکز داده در چندین رقابت انتخاباتی به نگرانی مهمی در میان هر دو حزب تبدیل شد. همچنین ممکن است لیهن درست بگوید که هوش مصنوعی طی دو سال آینده جایگاه پررنگ‌تری در بحث‌های عمومی پیدا خواهد کرد.

مقرون‌به‌صرفه‌بودن زندگی همین حالا هم در آستانه تبدیل‌شدن به مسئله‌ای کلیدی در انتخابات ۲۰۲۸ است؛ زیرا آمریکایی‌ها با تورم، تعرفه‌ها و افزایش هزینه‌های زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با نگرانی رأی‌دهندگان از افزایش قبوض برق بر اثر فعالیت مراکز داده، جایگزین‌شدن شغل‌هایشان با هوش مصنوعی و سرازیرشدن منافع اقتصادی این فناوری به جیب شمار اندکی از شرکت‌های ثروتمند، هوش مصنوعی می‌تواند به بخش هرچه بزرگ‌تری از این بحث تبدیل شود.

لیهن بسیاری از این نگرانی‌ها را به رسمیت می‌شناسد، اما پیشنهادهای مشخص اندکی برای جلوگیری از تمرکز منافع هوش مصنوعی ارائه می‌دهد. در عوض، او عمدتاً هوش مصنوعی را مسیری برای رفاه بیشتر آمریکایی‌هایی معرفی می‌کند که حاضرند آن را بپذیرند.

برای نمونه، او درباره نظام مالیاتی پیشنهادهایی مطرح می‌کند: مشوق‌هایی برای کارگرانی که مهارت‌های هوش مصنوعی می‌آموزند، دسترسی آسان‌تر کارآفرینان به سرمایه و رویکردهای تازه‌ای برای مالکیت کارکنان و تقسیم سود. این موارد با الزام‌آورکردنِ تضمین سهم کارگران از ثروت ایجادشده به‌واسطه هوش مصنوعی یا واداشتن شرکت‌ها به پرداخت هزینه‌های بیکارکردن کارگران یکسان نیستند.

برنان گفت: «برایم جالب بود که بخش بزرگی از این سیاست‌ها به آینده‌ای مربوط می‌شود که از پیش بر استفاده گسترده از هوش مصنوعی و سودرسانی آن به جامعه بنا شده است؛ چیزی که هنوز شاهدش نبوده‌ایم. همه این پیشنهادها بر بهره‌مندی از مزایای هوش مصنوعی تکیه دارند.»

برنان گفت منطقی‌تر آن است که پیشنهادهایی مانند بازنگری در نرخ مالیات شرکت‌ها یا مشوق‌های مالیاتی برای استخدام نیروی انسانی به‌جای خودکارسازی مشاغل مطرح شوند؛ همچنین باید راه‌هایی برای جلوگیری از انباشت قدرت بازاری نامتناسب توسط شرکت‌ها در نظر گرفته شود.

تأکید لیهن بر گسترش فرصت‌های اقتصادی هوش مصنوعی، به‌جای محدودکردن آسیب‌های احتمالی آن، به مراکز داده نیز تسری می‌یابد. او با اشاره به نگرانی‌ها درباره مراکز داده، هم‌زمان بر مشاغل ساختمانی و درآمد مالیاتی محلی‌ای تأکید می‌کند که این مراکز می‌توانند ایجاد کنند. سپس هشدار می‌دهد سیاستمدارانی که از توقف ساخت مراکز داده حمایت می‌کنند، ممکن است برتری آمریکا نسبت به چین را به خطر بیندازند؛ تا آنجا که این موضع را با رأی سال ۲۰۰۲ به مجوز جنگ عراق مقایسه می‌کند.

لیهن همچنین ایمنی کودکان و آموزش را در کانون دستورکار پیشنهادی خود قرار می‌دهد و بر اهمیت حمایت‌های متناسب با سن و تدابیر حفاظتی برای همراه‌های هوش مصنوعی در مورد افراد زیر سن قانونی تأکید می‌کند. او همچنین درباره بیرون‌نگه‌داشتن هوش مصنوعی از کلاس‌های درس هشدار می‌دهد و استدلال می‌کند که چنین کاری می‌تواند به نابرابری میان دانش‌آموزان ثروتمند و «کودکان جوامع روستایی» منجر شود. اما این استدلال بدیهی می‌گیرد که هوش مصنوعی یادگیری را بهبود می‌بخشد؛ ادعایی که هنوز اثبات نشده و به گفته منتقدان، بیش از تأمین بودجه بیشتر یا توجه فردی معلمان انسانی، به بررسی نیاز دارد.

لیهن همچنین خواستار استانداردهای الزام‌آور ایمنی هوش مصنوعی، ارزیابی‌های مستقل، نظارت عمومی و امکان محدودکردن سامانه‌های هوش مصنوعی یا استفاده از کلید قطع اضطراری برای خاموش‌کردن آن‌هاست؛ هرچند پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند OpenAI و دیگر آزمایشگاه‌های هوش مصنوعی برنامه‌های جامعی برای اقدام در صورت خارج‌شدن یک مدل از کنترل انسان منتشر نکرده‌اند. 

برنان این مواضع را «ریاکارانه» خواند و به سابقه مخالفت OpenAI با قوانینی اشاره کرد که برای اعمال چنین تدابیری طراحی شده‌اند. برای مثال، OpenAI در سال ۲۰۲۴ با لایحه ایمنی هوش مصنوعی کالیفرنیا، SB 1047، مخالفت کرددر پی محدودکردن مقررات‌گذاری ایالتی بود و استدلال می‌کرد که ایالت‌ها ممکن است نوآوری آمریکایی را تضعیف کنند. این شرکت اخیراً بخشی از مواضع خود را تغییر داده، از چند قانون ایالتی ایمنی هوش مصنوعی حمایت کرده و گفته است با حضور ارزیابان مستقل در داخل شرکت موافق است.

لیهن همچنین استدلال می‌کند مردم باید کنترل تصمیم‌های مهمی را که با استفاده از هوش مصنوعی گرفته می‌شوند حفظ کنند، نه اینکه قضاوت را به‌طور کامل به ماشین‌ها واگذار کنند. اما این موضوع این پرسش را پیش می‌کشد که در جامعه‌ای که از مردم خواسته می‌شود هرچه بیشتر در آموزش، کار، مراقبت‌های بهداشتی و دولت از هوش مصنوعی استفاده کنند، کنترل انسانی واقعاً چه معنایی دارد.

لیهن در سراسر مقاله‌اش هوش مصنوعی را فناوری‌ای معرفی می‌کند که می‌تواند حس اختیار و فرصت‌های اقتصادی را به آمریکایی‌ها بازگرداند. اما او موفقیت «طبقه متوسط» آمریکایی‌های عادی را به مشارکت در اقتصادی گره می‌زند که شرکت‌هایی مانند OpenAI هرچه بیشتر آن را شکل می‌دهند. اینکه سیاست‌های او واقعاً قدرت را بازتوزیع خواهند کرد یا به‌نحوی نامحسوس آن را تثبیت می‌کنند، چندان روشن نیست.

TechCrunch برای دریافت جزئیات بیشتر درباره پیشنهادهای لیهن و مواضع شرکت با OpenAI تماس گرفت، اما این شرکت تا زمان انتشار این مطلب پاسخی نداد.