هیئت‌مدیره Nvidia روز یکشنبه اعلام کرد که تحقیقی مستقل را آغاز می‌کند؛ این تصمیم پس از آن گرفته شد که مدیرعامل شرکت، Jensen Huang، به کارکنان گفت به همسرش خیانت کرده است. اما این ماجرا صرفاً نمونه دیگری از رابطه خارج از ازدواج یک مدیرعامل نیست. طرف این رابطه Alice Huang، مدیر شرکت Megaspeed است؛ زنی که مقام‌های آمریکایی معتقدند جاسوس چین بوده و اطلاعات را به پکن منتقل می‌کرده است. به‌اختصار، با توجه به اینکه شمار زیادی از شرکای فناوری و مالی به جایگاه Nvidia در مرکز اقتصاد پررونق هوش مصنوعی وابسته‌اند، پیامدهای این ماجرا بسیار فراتر از این شرکت است. Huang اخیراً در گفت‌وگویی حضوری با Bloomberg گفت: «من مسئول کل یک صنعت هستم.»

سخنگوی سفارت چین در واشنگتن اواخر اکتبر این اتهام‌ها را «افتراها و تهمت‌های بی‌اساس» خواند و تاکنون کسی در این پرونده متهم نشده است. اما گزارش‌ها حاکی از آن است که مقام‌های اطلاعاتی آمریکا یک سال پیش نگرانی‌های خود را با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در میان گذاشته بودند. همچنین مقام‌های ارشد دولت ترامپ که نخواسته‌اند نامشان فاش شود، به روزنامه Times گفته‌اند بعید می‌دانند Huang در تمام این مدت از نقش Alice Huang در جمع‌آوری اطلاعات برای چین بی‌خبر مانده باشد. به گزارش Times، مقام‌ها هنگام نخستین جلسه توجیهی برای ترامپ معتقد نبودند که Huang از این موضوع خبر داشته باشد؛ روشن نیست ارزیابی آن‌ها از آن زمان تغییر کرده یا نه. در همین حال، هیئت‌مدیره می‌گوید نشانه‌ای از به‌خطر افتادن امنیت ملی یا افشای اسرار شرکت نمی‌بیند و Huang نیز در سمت خود باقی می‌ماند.

اکنون پرسش این است که آیا Huang می‌تواند از این ماجرا جان سالم به در ببرد یا نه. این ویراستار برای بررسی اتفاق‌های احتمالی با Jeffrey Sonnenfeld، استاد سرشناس و معاون ارشد رئیس دانشکده مدیریت Yale در امور مطالعات رهبری و بنیان‌گذار مؤسسه Chief Executive Leadership Institute، گفت‌وگو کرد. این مؤسسه Huang را به نشست‌های مدیرعاملان خود دعوت کرده است. Sonnenfeld گفت که Huang را دوست دارد و معتقد است می‌توان حرفه او را نجات داد، اما احتمال این اتفاق را «حدود ۵۰-۵۰» می‌داند. او همچنین نکات بسیار دیگری برای تأمل مطرح کرد.

نخست، آسیب به اعتبار. Sonnenfeld یادآور شد که Huang تا پیش از این «در میان همه فعالان فناوری مورد احترام و اعتماد بود». اما او این ماجرا را «نمونه‌ای حیرت‌آور از قضاوت بسیار ضعیف» توصیف کرد. به گفته او، حتی اگر Huang صرفاً ساده‌لوحانه رفتار کرده باشد، «هر کارمند دیگری در Nvidia به‌خاطر چنین کاری اخراج می‌شد» و همین بی‌مبالاتی به‌تنهایی به «از دست رفتن جبران‌ناپذیر اعتماد» می‌انجامید.

Sonnenfeld گفت اگر Huang بتواند ثابت کند فریب خورده است، مفهومی که روان‌شناسان اجتماعی آن را اعتبارهای خاص‌بودن (idiosyncrasy credits) می‌نامند، شاید به نجات او کمک کند. این اصطلاح را Edwin Hollander، روان‌شناس اجتماعی، در مقاله‌ای در سال ۱۹۵۸ مطرح کرد. او می‌گفت افراد با نشان دادن شایستگی و رعایت قواعد گروه، در آن گروه برای خود آزادی عمل کسب می‌کنند. Huang از زمان هم‌بنیان‌گذاری Nvidia در سال ۱۹۹۳، چنین آزادی عملی‌ای به دست آورده است. اما این حسن‌نیت ممکن است زمانی از میان برود که خطایی خودخواهانه به نظر برسد یا هنجارهای بنیادین گروه را زیر پا بگذارد. در اینجا، آن گروه شامل هیئت‌مدیره Nvidia، حدود ۴۲ هزار کارمند شرکت که ملزم به رعایت قواعد امنیتی‌اند و، به‌معنایی گسترده‌تر، دولت آمریکا می‌شود که صادرات Nvidia را محدود می‌کند.

همچنین درباره نمونه‌های مشابه صحبت کردیم، اما معلوم شد که واقعاً هیچ نمونه‌ای وجود ندارد. Sonnenfeld گفت مدیرانی که از رسوایی‌های شخصی جان سالم به در می‌برند، معمولاً کارشان را در شرکتی دیگر از سر می‌گیرند. Mark Hurd، مدیرعامل پیشین HP، یکی از این نمونه‌هاست. او بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، HP را از نظر درآمد به صدر صنعت رساند، اما پس از آن‌که گزارش هزینه‌های نادرستی ارائه کرد که رابطه شخصی‌اش با یک پیمانکار را پنهان می‌کرد، تحت فشار مجبور به استعفا شد. Oracle حدود یک ماه بعد او را استخدام کرد. Huang گزینه مشابهی ندارد، چون Nvidia شرکت خود اوست.

در Nvidia هم عملاً گزینه‌های جانشینی چندانی وجود ندارد. با اینکه معمولاً در شرکت‌هایی با ابعاد و اهمیت Nvidia سلسله‌مراتب مشخصی برقرار است، Huang تا جای ممکن ساختار شرکت را مسطح نگه داشته و به گفته خودش حدود ۶۰ نفر مستقیماً به او گزارش می‌دهند. به همین دلیل، مشخص کردن جانشین او از داخل شرکت دشوار است؛ هرچند گاهی درباره جانشینی فرزندانش، که هر دو در Nvidia کار می‌کنند، گمانه‌زنی‌هایی مطرح می‌شود. با این حال، این موضوع مانع از آن نمی‌شود که در هفته‌های آینده در سراسر جهان درباره جانشین او حدس و گمان مطرح شود. Sonnenfeld گفت هیئت‌مدیره‌ها در بحران‌ها اغلب به‌دنبال «راه‌حلی منجی‌گونه» از بیرون شرکت می‌روند و از Eric Schmidt، مدیرعامل پیشین Google، به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی نام برد.

نقش Nvidia در مرکز شبکه‌ای عظیم و پیچیده از تأمین مالی چرخشی است که این وضعیت را به‌خصوص دشوار می‌کند. Nvidia فقط بزرگ‌ترین تأمین‌کننده تراشه‌های محرک رونق هوش مصنوعی نیست، بلکه تا حد زیادی تأمین‌کننده مالی اصلی توسعه زیرساخت‌های آن نیز هست. این شرکت علاوه بر سهام‌داری در صدها استارتاپ کوچک‌تر، در OpenAI، Anthropic، xAI، CoreWeave و Nebius هم سرمایه‌گذاری کرده است. همچنین در ماه اوت با Apollo، BlackRock، Blackstone، Brookfield، Goldman Sachs و KKR توافق‌های اولیه‌ای امضا کرد که هدفشان بسیج بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار در طول زمان است؛ Huang گفته Nvidia می‌تواند تا یک‌چهارم این مبلغ را تضمین کند. این اقدام به‌طور گسترده تلاشی برای توزیع ریسک تلقی شد. با این حال، بحران رهبری در مرکز چنین شبکه‌ای می‌تواند لغزش را به بحرانی فزاینده تبدیل کند.

پس هیئت‌مدیره Nvidia احتمالاً در حال حاضر چه می‌کند؟ Sonnenfeld یادآور شد که حمایت Huang از فروش تراشه‌های پیشرفته به چین، پیش‌تر هم نگرانی‌هایی ایجاد کرده بود. Dario Amodei از Anthropic، شرکتی که Nvidia در آن سرمایه‌گذاری کرده است، در ماه ژانویه و در داووس درباره فروش تراشه به چین حرف‌های زیادی برای گفتن داشت و آن را به «فروش سلاح هسته‌ای به کره شمالی» تشبیه کرد.

اکنون اعضای مستقل هیئت‌مدیره ــ یعنی همه اعضا به‌جز Huang ــ باید مشخص کنند چه فناوری‌ای، در صورت انتقال، به چین رسیده و از چه مسیرهایی؛ از جمله با بررسی دقیق‌تر رابطه Nvidia با Megaspeed. روزنامه New York Times در اکتبر ۲۰۲۵ گزارش داد که این شرکت ابری سنگاپوری، که از دل یک شرکت بازی‌سازی چینی شکل گرفت و به بزرگ‌ترین خریدار Nvidia در جنوب‌شرق آسیا تبدیل شد، حدود ۲ میلیارد دلار تراشه از این شرکت خرید. این موضوع پرسش‌های گسترده‌تری درباره این احتمال مطرح کرد که آیا Megaspeed به چین برای دور زدن محدودیت‌های صادراتی آمریکا کمک می‌کرده است یا نه؛ مثلاً با صادرات دوباره تراشه‌ها به چین یا اجاره دادن آن‌ها از راه دور به مشتریان چینی. (سخنگوی Nvidia پس از انتشار گزارش Times به The Hill گفت این اتهام‌ها «به‌طور کامل بررسی شده و سال گذشته رد شده‌اند».)

Nvidia روز یکشنبه اعلام کرد که Huang در این میان به اداره شرکت ادامه خواهد داد. حتی برای مدیرعاملی که بخش زیادی از وقتش را صرف سفر به سراسر جهان برای تبلیغ Nvidia می‌کند، این کار دشواری خواهد بود. برای شروع، سه رئیس کمیته مجلس نمایندگان خواستار برگزاری جلسه توجیهی غیرعلنی با Huang در ۱۸ نوامبر شده‌اند. Nvidia نیز قرار است گزارش تازه‌ترین درآمدهایش را ۱۷ نوامبر منتشر کند. Sonnenfeld انتظار دارد Huang حتی اگر عنوان مدیرعاملی را حفظ کند، بخشی از تصمیم‌گیری‌های روزمره را به دیگران واگذار کند.

در حال حاضر فقط یک چیز قطعی است: Huang از سهام دارای حق رأی ویژه‌ای برخوردار نیست که قدرتش را در Nvidia تثبیت کند. Sonnenfeld اغلب از ساختارهای دوطبقه سهام‌داری که به بنیان‌گذاران قدرت می‌دهند دفاع می‌کند و می‌گوید موفقیت Huang بدون چنین ساختاری، بهترین استدلال در مخالفت با این دیدگاه بوده است. اما به گفته Sonnenfeld، اگر Huang چنین سهامی داشت، برکناری او دشوارتر می‌شد.

ممکن است این ماجرا به‌عنوان لحظه‌ای سرنوشت‌ساز در نحوه حفاظت صنعت فناوری از اسرارش به یاد آورده شود. Sonnenfeld معتقد است شرکت‌های فناوری در مقایسه با پیمانکاران دفاعی که با نظام‌های سخت‌گیرانه احراز صلاحیت امنیتی روبه‌رو هستند، «بیش از حد سهل‌گیر» بوده‌اند. بازداشت ماه گذشته یک مهندس OpenAI نیز به همین مشکل اشاره دارد. او متهم شد که دستگاه ضبطی را پشت تلویزیونی در اتاق کنفرانس مدیران پنهان کرده است. OpenAI گفته نشانه‌ای ندارد که وزن‌های مدل، کد منبع یا داده‌های مشتریان در دسترس او قرار گرفته باشد، اما این پرونده نشان می‌دهد شرکت‌های فناوری تا چه اندازه در برابر افرادی که به آن‌ها نزدیک می‌شوند آسیب‌پذیرند.

ممکن است Huang از این تحقیقات جان سالم به در ببرد؛ Sonnenfeld امیدوار است هیئت‌مدیره او را از اتهام کمک آگاهانه به هر کسی تبرئه کند. اما آزمون بزرگ‌تر زمانی فرا می‌رسد که کارکنان، مشتریان و شرکای Nvidia و، به‌طور غیرمستقیم، میلیون‌ها آمریکایی‌ای که سهام Nvidia در طرح‌های بازنشستگی 401(k) آن‌ها وجود دارد، باید تصمیم بگیرند آیا اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی که تا حد زیادی بر قضاوت Huang بنا شده، همچنان منطقی است یا نه.