Marissa Mayer، مدیرعامل پیشین Yahoo و از مهندسان اولیه Google، به‌دلیل نحوه استفاده‌اش از هوش مصنوعی با انتقادهای زیادی روبه‌رو شده است. او در مصاحبه‌ای درباره اپلیکیشن جدیدش، Dazzle، یک دستیار هوش مصنوعی که از عکس‌های گالری گوشی شما یاد می‌گیرد، نمونه‌ای را مطرح می‌کند که به باورش قابلیت چشمگیر این محصول را نشان می‌دهد: این اپلیکیشن به او کمک کرد برای ارائه‌ای در مدرسه، سه نکته درباره دختر ده‌ساله‌اش آماده کند و او را «همدل، خلاق و عاشق حیوانات» توصیف کند.

این توصیفی مبهم و شبیه طالع‌بینی‌های کلیشه‌ای است؛ احتمالاً می‌توان آن را درباره خیلی از بچه‌های ده‌ساله به کار برد.

برخی ناظران، از جمله Leah Greenberg، فعال ترقی‌خواه، از این موضوع ابراز شگفتی کردند که «اینکه Marissa Mayer داوطلبانه چنین چیزی را به خبرنگاری بگوید، به‌خوبی نشان می‌دهد فرهنگ سیلیکون‌ولی تا چه اندازه از بقیه بشریت فاصله گرفته است.»

«به نظرش عالی بود.»www.nytimes.com/2026/10/25/s…

شاید دلیل این همه واکنش منفی به Mayer آن باشد که بارها دیده‌ایم میلیاردرهای دور از واقعیت پیشنهاد می‌کنند پرورش فرزند ــ یکی از بزرگ‌ترین آزمون‌های صبر، فروتنی و مهربانی در زندگی ــ را به کامپیوتری بسپاریم که از درک احساسات انسانی ناتوان است.

این frustration از پیش در ما شکل گرفته است. سال گذشته، Sam Altman، مدیرعامل OpenAI، در تلویزیون سراسری آمریکا به Jimmy Fallon، مجری برنامه شبانه و دارنده Bored Ape، گفت: «نمی‌توانم تصور کنم ... چطور می‌شود بدون ChatGPT فهمید نوزاد را چطور بزرگ کنیم.» مردم از این حرف هم چندان خوششان نیامد، اما Altman از بازخوردهای منفی دلسرد نشد. چند ماه پیش، او در X گفت یکی از «کاربردهای جالب» ChatGPT Work می‌تواند ساخت پادکستی باشد که درباره تولدهای پیش رو یا بازی‌های فوتبال بچه‌هایتان حرف بزند و «علاقه‌مندی‌های بچه‌هایتان را توضیح دهد». (او با نظرهایی مثل «چرا خودتان با بچه‌هایتان حرف نمی‌زنید؟» به‌شدت به حاشیه رانده شد؛ ratioed شد.)

پس از انتشار مقاله، Mayer در پستی طولانی در X از خود دفاع کرد. او می‌گوید برای شناخت فرزندش به Dazzle تکیه نکرده، بلکه مشغول آزمایش قابلیت‌های نمونه اولیه بوده است. این اپلیکیشن عکس‌هایی از «پروژه‌های فراموش‌شده مهدکودک» را پیدا کرده بود؛ از جمله «snake devenomer» یا «sandcat playground» که خلاقیت دخترش و توجه او به حیوانات را نشان می‌دادند.

قابل‌قبول است. اما Mayer در همان مصاحبه می‌گوید مردم می‌توانند از هوش مصنوعی او برای واگذاری بار ذهنیِ «فکرکردن به تم تولد فرزندشان» هم استفاده کنند. او می‌گوید از اپلیکیشنش برای برنامه‌ریزی یک قرار بازی برای دخترش، رزرو تفریحات خانوادگی در سفر و انتخاب لباس هالووین استفاده کرده است. حتی پیشنهاد می‌کند دستیار هوش مصنوعی او بتواند برنامه‌ها را با دستیار هوش مصنوعی همسرش هماهنگ کند. وقتی خبرنگار می‌پرسد تصور این «آینده بی‌اصطکاک... که هوش مصنوعی آن را برنامه‌ریزی کرده» افسرده‌کننده نیست، Mayer پاسخ می‌دهد: «واقعاً به این موضوع فکر نکرده‌ام.»

به نظر می‌رسد این مدیران منتقدان را گروهی کوچک و خشمگین می‌دانند. بااین‌حال، پژوهشی از Pew Research Center گزارش می‌دهد که ۵۰ درصد بزرگسالان آمریکایی فکر می‌کنند هوش مصنوعی توانایی مردم برای شکل‌دادن به روابط معنادار را کاهش خواهد داد. تنها ۵ درصد پاسخ‌دهندگان گفته‌اند هوش مصنوعی ساختن چنین پیوندهایی را آسان‌تر می‌کند.

بااین‌حال، Mark Zuckerberg، مدیرعامل Meta، نیز همراه با هم‌قطارانش در سیلیکون‌ولی، جهانی را تصور می‌کند که در آن نیازهای اجتماعی‌مان از طریق هوش مصنوعی برآورده می‌شود.

Zuckerberg سال گذشته در یک پادکست گفت: «فکر می‌کنم آمریکایی‌ها به‌طور متوسط کمتر از سه دوست دارند؛ یعنی سه نفری که واقعاً دوستشان می‌دانند، درحالی‌که هر فرد به‌طور متوسط دوست دارد تعداد بسیار بیشتری دوست داشته باشد؛ فکر می‌کنم حدود ۱۵ دوست. مردم بیش از آنچه در حال حاضر دارند، خواهان ارتباط و پیوند معنادارند.»

Zuckerberg پیش‌بینی می‌کند که واگذاری نیازهای عاطفی‌مان به درمانگران هوش مصنوعی یا حتی شریک‌های عاطفی هوش مصنوعی، از نظر اجتماعی پذیرفتنی‌تر خواهد شد. او افزود: «وقتی بتوانید ارتباط حضوری داشته باشید، جنبه‌های زیادی از آن بهتر است. اما واقعیت این است که مردم [...] اغلب بیش از آنچه بخواهند احساس تنهایی می‌کنند.»

Zuckerberg در ادامه توضیح می‌دهد که تجسم آواتارهای هوش مصنوعی در واقعیت مجازی هر روز واقع‌گرایانه‌تر می‌شود. به نظر می‌رسد Meta بیشتر به بهبود رابطه ما با این شبیه‌سازی‌های انسانی علاقه‌مند است تا به تقویت روابط میان میلیاردها انسانی که هر روز از پلتفرم‌هایش استفاده می‌کنند.

شاید بخشی از این رویکرد از فرهنگ صنعت فناوری سرچشمه بگیرد؛ فرهنگی که برای کارآمدی ارزش زیادی قائل است. مردم می‌کوشند با بهینه‌سازی برنامه خوابشان با ردیاب‌های سلامتی یا تزریق «ترکیب‌های پپتیدی» تأییدنشده، بهره‌وری خود را به حداکثر برسانند و بدنشان را با روش‌های زیست‌هک بهینه کنند.

اگر در حال ساخت خودروهای برقی یا تراشه‌های کامپیوتری هستید، خب، کارآمدی بی‌تردید معیار اصلی است. اما رابطه ما با دیگران یک محصول فناوری نیست که مجبور باشیم با کمترین سرمایه ممکن آن را روانه بازار کنیم. روابط انسانی ذاتاً پرپیچ‌وخم‌اند، اما همین پیوندهای میان ما می‌توانند به زندگی‌مان معنا ببخشند. وقتی این تعامل‌ها را به کامپیوترها واگذار می‌کنیم، تجربه دشوار اما رضایت‌بخشِ انسان‌بودن را از دست می‌دهیم.