پیروزی تاریخی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای این هفته می‌تواند تأثیری چشمگیر بر صنعت فناوری نیز داشته باشد.

در ده‌ها همه‌پرسی محلی، رأی‌دهندگان با ساخت مراکز داده مخالفت کردند. حتی در جاهایی که رأی‌دهندگان مستقیماً درباره این موضوع رأی نمی‌دادند، سیاستمدارانی را انتخاب کردند که وعده محدود کردن مراکز داده را داده بودند؛ از جمله جینا هینوجوسا، فرماندار منتخب جدید تگزاس.

در تازه‌ترین قسمت پادکست Equity از TechCrunch، کرستن کوروسک، شان اوکین و من درباره معنای انتخابات میان‌دوره‌ای برای صنعت فناوری گفت‌وگو کردیم. شان بحث را با اشاره به این نکته آغاز کرد که ایلان ماسک «ظاهراً با اهدای نیم‌میلیارد دلار به جمهوری‌خواهان عملاً هیچ دستاوردی نداشته»؛ حالا شرکت‌های او در ایالتی مستقر هستند که «به شکلی شگفت‌انگیز، تا جایی که ممکن است آبی شده است.»

کرستن هم گفت با اینکه مراکز داده احتمالاً دلیل اصلی «موج آبی» نبودند، به موضوعی «با حمایت روزافزون مردم در سطح محلی تبدیل شده‌اند؛ بخشی از این روند به شیوه‌ای برمی‌گردد که شرکت‌های بزرگ رایانش ابری و دیگر شرکت‌ها برای گرفتن مجوز پروژه‌هایشان در پیش گرفته‌اند.» حالا هم «می‌بینیم شرکت‌هایی مثل OpenAI ناگهان می‌گویند: ‹در واقع، می‌توانیم سیاست‌هایمان را تغییر دهیم.›»

در ادامه، پیش‌نمایشی از گفت‌وگوی ما را می‌خوانید که برای اختصار و وضوح ویرایش شده است.

شان اوکین: اول از همه، بیایید درباره این واقعیت صحبت کنیم که یکی از بزرگ‌ترین سازندگان مراکز داده، بزرگ‌ترین کمک‌کننده مالی به حزب جمهوری‌خواه هم بود. ظاهراً ایلان ماسک با اهدای نیم‌میلیارد دلار ــ و شاید حتی بیشتر، تا وقتی شمارش نهایی اعلام شود ــ عملاً چیزی به دست نیاورده است. در واقع، حالا تمام کسب‌وکارهایش در ایالتی مستقر هستند که به شکلی شگفت‌انگیز، برای نخستین بار پس از مدتی بسیار طولانی ــ یا شاید حتی برای اولین بار ــ تا جایی که ممکن است آبی شده است.

به‌نظرم این مهم‌ترین نکته‌ای است که بر بخش بزرگی از این بحث سایه انداخته است. اما در سراسر کشور، چندین طرح همه‌پرسی هم مطرح بود که می‌توانست راه را برای ساخت سریع‌تر مراکز داده هموار کند. تقریباً همه آن‌ها رد شدند یا رأی مخالف گرفتند. [در واقع، بسیاری از این طرح‌ها محدودیت‌هایی برای مراکز داده وضع می‌کردند یا ساخت آن‌ها را برای مدتی متوقف می‌کردند و تقریباً همه آن طرح‌ها تصویب شدند.]

با روی کار آمدن [دموکرات‌ها]، دست‌کم در دنیای فناوری این دیدگاه غالب وجود دارد که موانع زیادی پیش روی مراکز داده قرار خواهد گرفت؛ به‌ویژه در جاهایی مثل تگزاس، که [در آن] افرادی مثل فرماندار منتخب [جینا] هینوجوسا حضور دارند. او آشکارا گفته که این موضوع یکی از وعده‌های انتخاباتی‌اش بوده و می‌خواهد پس از به‌دست‌گرفتن قدرت، حالا که گرگ ابوت را شکست داده، بر آن تمرکز کند.

به‌نظرم این موضوع شاید بیش از حد مورد توجه دنیای فناوری قرار گرفته است. کنجکاوم بدانم شما چه فکری می‌کنید.

آنتونی ها: لزوماً فکر نمی‌کنم بیش از حد روی آن تمرکز کرده باشند، اما می‌فهمم چرا ممکن است توجه به آن کمی نامتناسب به نظر برسد. قطعاً چندین طرح همه‌پرسی درباره مراکز داده مطرح بود، اما این موضوع در همه‌جا روی برگه‌های رأی نبود.

در رقابت‌های مختلف، شرایط ممکن بود کمی فرق کند، اما در پس‌زمینه، این حس وجود داشت که موضوعی است که در سراسر کشور مطرح است و از بسیاری جهات، هر دو حزب را درگیر می‌کند؛ با این حال، به نظر می‌رسد دموکرات‌ها در بهره‌برداری از این موج موفق‌تر بوده‌اند. البته دلایل مختلفی وجود دارد که چرا دموکرات‌ها سه‌شنبه عملکرد بسیار خوبی داشتند، اما به نظر می‌رسد مخالفت با هوش مصنوعی و به‌ویژه مخالفت با مراکز داده، بخش مهمی از ماجرا بوده است. این موضوع نیروی سیاسی قابل‌توجهی به نظر می‌رسد.

دو سال آینده و شاید دوره‌ای طولانی‌تر از آن، برای شرکت‌های فناوری به‌طور کلی و به‌ویژه شرکت‌های بزرگ رایانش ابری و فعالان حوزه مراکز داده دشوارتر خواهد بود. همچنین تصور می‌کنم آن‌ها باید کمی نگران باشند که آیا این موضوع همچنان مطرح خواهد ماند؛ نه‌فقط در میان افرادی که امسال انتخاب شدند، بلکه احتمالاً در سال ۲۰۲۸ و پس از آن.

کرستن کوروسک: قطعاً. فکر نمی‌کنم مسئله مراکز داده باعث شد همه به پای صندوق‌های رأی بروند و آنچه را که به‌اصطلاح «موج آبی» می‌نامند رقم بزنند. با این حال، می‌گویم که مراکز داده به موضوعی با حمایت روزافزون مردم در سطح محلی تبدیل شده‌اند؛ بخشی از این روند به شیوه‌ای برمی‌گردد که شرکت‌های بزرگ رایانش ابری و دیگر شرکت‌ها برای گرفتن مجوز ساخت مراکز داده در پیش گرفته‌اند: رویکردی بسیار پنهان‌کارانه که اغلب مستلزم آن است مقام‌های منتخب یا منصوب، توافق‌نامه‌های عدم افشا امضا کنند. این شرکت‌ها درباره ابعاد پروژه‌ها در مناطق بسیار حساس از نظر زیست‌محیطی، از جمله جنوب‌غربی آمریکا که با کمبود شدید آب روبه‌روست، اطلاعاتی ارائه نمی‌کنند.

بنابراین فکر می‌کنم افراد زیادی ــ جمهوری‌خواهان، مستقل‌ها و دموکرات‌ها ــ این وضعیت را نادرست می‌دانستند. این موضوع به آن‌ها انگیزه داد، اما فکر نمی‌کنم تنها مسئله‌ای بود که مطرح بود.

حالا نکته جالب اینجاست: بسیاری با قاطعیت می‌گفتند شرکت‌های [هوش مصنوعی] تحت هیچ شرایط دیگری نمی‌توانند فعالیت کنند. اما همین حالا می‌بینیم شرکت‌هایی مثل OpenAI ناگهان می‌گویند: «در واقع، می‌توانیم سیاست‌هایمان را تغییر دهیم.» آن‌ها به‌تازگی چیزی را منتشر کرده‌اند که نامش را طرح سیاستی پردیس رایانشی گذاشته‌اند. و حدس بزنید چه؟ دیگر توافق‌نامه‌های عدم افشا را الزامی نمی‌کنند. قرار است برنامه‌هایشان را به اشتراک بگذارند و ظاهراً با پنهان‌کاری کمتری فعالیت کنند.

به‌نظرم این نشان می‌دهد وقتی در بازار قطعیت مقرراتی ایجاد کنید یا دست‌کم نشانه‌هایی از حرکت در آن مسیر بفرستید، شرکت‌ها واکنش نشان می‌دهند. اگر چنین کاری نکنید، لزوماً آن‌طور که امیدواریم رفتار نخواهند کرد.

آنتونی: نکته‌ای که می‌خواهم بر آن تأکید کنم این است که آن‌ها اسم این طرح را «سیاست پردیس رایانشی» گذاشته‌اند. بخشی از کارکرد آن، فراتر از توضیح این تغییرات سیاستی، تلاش برای تغییر نام مراکز داده است؛ چون این عبارت به واژه‌ای بسیار ناخوشایند تبدیل شده است. پس دیگر اسمشان مراکز داده نیست، بلکه «پردیس رایانشی» است. کنجکاوم بدانم شما دو نفر فکر می‌کنید این نام‌گذاری جا می‌افتد یا نه.

شان: منظورم این است که این مسخره است. بی‌خیال. هیچ‌چیزی را تغییر نمی‌دهد و فقط زحمت بیشتری برایشان درست می‌کند. شرکتی که دوست دارد بگوید دیگر دنبال کارهای فرعی نیست، OpenAI هنوز هم علاقه زیادی دارد که مدام به مسیرهای مختلف برود. این هم تازه‌ترین نمونه از این دست است؛ چیزی که آدم را وامی‌دارد بپرسد: اصلاً چرا برای این موضوع وقت می‌گذارید؟ واقعاً به نظر نمی‌رسد تغییری ایجاد کند.

کرستن: برای OpenAI یک پیشنهاد عالی دارم. چون قرار است چیزهای تهدیدآمیز را بامزه جلوه بدهند، باید حتماً یک شخصیت بامزه برای «پردیس‌های رایانشی» بسازند و به‌جای مراکز داده‌ای که برق و انرژی و آب می‌بلعند، همان را نشان دهند.

آنتونی: اگر این‌ها فقط پردیس‌های رایانشی دلپذیرند، پس باید دفترهای خودشان را همان‌جا بسازند یا کنارشان کار کنند؛ ببینند نتیجه‌اش برایشان چطور است.

موضوع دیگری که ذهنم را مشغول کرده این است که انتخابات تا چه اندازه می‌تواند بخش دوم یک ضربه دوگانه باشد. [همین حالا] شاهد تغییر بزرگی در واکنش وال‌استریت به بسیاری از این شرکت‌های بزرگ رایانش ابری و شرکت‌های هوش مصنوعی هستیم؛ این حس وجود دارد که [سرمایه‌گذاران] از این ایده استقبال نمی‌کنند که این شرکت‌ها این‌همه پول صرف ساخت مراکز داده جدید و رایانش کنند. بنابراین، از نظر مالی انگیزه‌ای برای نساختن این همه مرکز داده وجود دارد.

بسیار کنجکاوم ببینم این وضعیت چطور پیش می‌رود. [از نظر مقرراتی،] ساخت مراکز داده احتمالاً دشوارتر خواهد شد. احتمالاً وال‌استریت هم بابت ساخت مراکز داده به شما پاداش نمی‌دهد. اما در عین حال، برای رسیدن به مقیاسی که می‌خواهند، احتمالاً ناچارند در جایی مراکز داده بسازند.