در پاییز ۲۰۲۵، جف داج یک میز تاشوی شش‌فوتی در غذاخوری دبیرستان کین بِی در سامرویلِ کارولینای جنوبی برپا کرد تا آزمایش مزه برگزار کند. وقتی نخستین موج حدوداً ۱۵۰ دانش‌آموز گرسنه از راه رسید، او با آرام‌پزهایی پر از سس مارینارای داغ و کوفته‌های قلقلی آماده بود.

بچه‌ها آزمایش مزه را دوست دارند، اما در عین حال سخت‌پسندند و داج مطمئن نبود درباره محصولش چه نظری خواهند داشت؛ ترکیبی که هم گوشت داشت و هم قارچ. دانش‌آموزان دور میز جمع شدند و نظرشان را در آی‌پد ثبت کردند یا با اسکن کد QR از گوشی‌هایشان استفاده کردند. داج از کسانی که کمی بیشتر می‌ماندند می‌پرسید حدس بزنند چه نوع سبزی‌ای با گوشت مخلوط شده است. تعداد کمی توانستند درست حدس بزنند؛ کوفته‌ها مزه گوشت گاوِ آبدار و خوش‌طعم می‌دادند.

این مدرسه چند هزار دانش‌آموز دارد و داج تخمین می‌زند که بیشتر آن‌ها برای امتحان غذا آمده باشند. در پایان، نظرسنجی نشان داد ۹۲ درصد کسانی که کوفته‌ها را چشیده بودند، می‌خواستند آن‌ها را در منوی مدرسه ببینند؛ این محصول به‌راحتی حد نصاب لازم برای اضافه‌شدن به منوی سال تحصیلی ۲۰۲۶–۲۰۲۷ را به دست آورد. در نظرها، طعم آن را «محشر» توصیف کرده بودند.

داج از طریق شرکت مشاوره‌ای خود، K–12 Food Solutions، محصول جدیدی به نام 50/Cut را آزمایش می‌کرد که شرکت Joyn تولید کرده است. این ترکیب اختصاصی از مواد اولیه‌ای که در نگاه اول ساده به نظر می‌رسند ــ و به‌شکل کوفته، برگر و گوشت چرخ‌کرده عرضه می‌شود ــ می‌تواند به حل یکی از دشوارترین چالش‌های بحران اقلیمی، دست‌کم در سطح فردی، کمک کند: ترغیب مردم به مصرف گوشت کمتر، به‌ویژه گوشت گاو.

تولید دام‌و‌طیور مسئول ۱۰ تا ۲۰ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی است و نزدیک به دو سوم این میزان از نشخوارکنندگانی مانند گاوهایی ناشی می‌شود که برای تولید گوشت و لبنیات پرورش داده می‌شوند. گله‌های گاو گوشتی به‌ازای هر کیلوگرم غذای تولیدشده، چهار برابر گله‌های گاو شیری گازهای گلخانه‌ای منتشر می‌کنند. در خانوارهای آمریکایی نیز غذا تا ۳۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای را به خود اختصاص می‌دهد.

برخلاف بخش‌های آلاینده‌ای مانند برق و حمل‌ونقل، در دامداری گاوها ظرفیت چندانی برای ارائه راه‌حلی بزرگ وجود ندارد. نشخوارکنندگان حدود ۳۰ درصد از متان ناشی از فعالیت‌های انسانی را تولید می‌کنند و این گاز، ظرفیت گرمایش جهانی ۲۸ برابر بیشتری از دی‌اکسیدکربن دارد. افزون بر این، پرورش این دام‌ها به روشی کاملاً خنثی از نظر اقلیمی تقریباً ناممکن است. فردریک هدنوس، استاد پایداری و تحلیل سیستم‌ها در دانشگاه صنعتی چالمرز سوئد، می‌گوید: «راهکار فنی‌ای برای تغییر معده نشخوارکنندگان نداریم.» فناوری‌هایی برای کاهش اثرات گازهایی که این دام‌ها با آروغ‌زدن منتشر می‌کنند، مدتی است در دست توسعه‌اند، اما هنوز به مقیاس تجاری نرسیده‌اند. این فناوری‌ها تنها بخشی از مشکل گوشت قرمز را حل می‌کنند: گاوها برای چرا و تأمین خوراک به زمین‌های زیادی نیاز دارند و همین امر دامداری را به یکی از عوامل اصلی جنگل‌زدایی در آمازون و دیگر نقاط جهان تبدیل کرده است.

هدنوس می‌گوید حتی اگر جهان از فردا سوزاندن تمام سوخت‌های فسیلی را متوقف کند، انتشار گازهای گلخانه‌ای از بخش کشاورزی تا سال ۲۰۷۰ دمای زمین را بیش از ۲ درجه سانتی‌گراد بالاتر از دوران پیشاصنعتی خواهد برد. بر اساس پژوهش‌های او، حتی روش‌های کارآمدتر دامداری هم تا آن زمان باعث می‌شوند کشاورزی بیش از نیمی از بودجه کربنی بشر را مصرف کند. مدل او تنها زمانی سناریویی امیدوارکننده نشان می‌دهد که تغییرات در رژیم غذایی نیز به آن افزوده شود.

او تنها کسی نیست که به چنین نتیجه‌ای رسیده است: نظرسنجی سال ۲۰۲۴ دانشگاه هاروارد از بیش از ۲۰۰ دانشمند حوزه اقلیم نشان داد که اکثریت قاطع آن‌ها معتقدند کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای از دامداری برای دستیابی به اهداف اقلیمی اهمیت دارد. مردم باید گوشت گاو کمتری بخورند. هدنوس می‌گوید: «در اصل، باید فرهنگ تغییر کند.»

بااین‌حال، تغییر فرهنگ دشوار از آب درآمده است. مردم نه‌تنها مزه گوشت را دوست دارند، بلکه در بیشتر نقاط جهان، مصرف گوشت با جایگاه اجتماعی نیز پیوند خورده است. با ثروتمندترشدن جوامع، مصرف گوشت هم افزایش یافته است. گزارشی از سازمان ملل نشان داد که تولید جهانی گوشت بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۲۲ چهار برابر شد، درحالی‌که از سال ۱۹۹۹ تاکنون، سهم گیاه‌خواران در آمریکا تقریباً ثابت و حدود ۴ درصد جمعیت بوده است.

آنچه می‌تواند روند را تغییر دهد، جایگزینی خوش‌طعم برای گوشت است که ردپای کربنی کمی داشته باشد. اما از منظر فناوری غذا، آنچه در اختیار داریم فهرستی از راهکارهایی است که عمدتاً شکست خورده‌اند. گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه از دهه ۲۰۰۰ تاکنون بارها تیتر خبرها شده، اما هنوز تولید آن در مقیاسی تجاری و مقرون‌به‌صرفه ممکن نشده است. پیشرفت در طعم و بافت گوشت‌های گیاهی شرکت‌هایی مانند Impossible Foods و Beyond Meat نیز این محصولات را به پذیرش گسترده نزدیک‌تر کرد، اما هیجان و اشتیاق مصرف‌کنندگان تا حدی فروکش کرده است.

بنابراین، به‌جای آنکه از مردم بخواهند ذائقه‌شان را تغییر دهند، استارتاپ‌هایی مانند Joyn رویکرد دیگری را در پیش گرفته‌اند. آن‌ها محصولاتی تولید می‌کنند که به‌طور کلی «گوشت ترکیبی» نامیده می‌شوند و در آن‌ها پروتئین‌های گیاهی با گوشت واقعی ترکیب شده‌اند. منطق کار این است: بهترین جایگزین گوشت، گوشتِ بهتر است.

پل شاپیرو، هم‌بنیان‌گذار استارتاپ BMC Ingredients که پروتئین گیاهی مرتبط با قارچ را عرضه می‌کند، می‌گوید محاسبه ساده است: اگر فرض کنیم Impossible Whopperهای Burger King حدود ۲ درصد از فروش را تشکیل می‌دهند، این یعنی فقط ۲ درصد کاهش در مصرف گوشت. اما اگر یک Whopper معمولی ۲۰ درصد مواد گیاهی داشته باشد، از همان ابتدا مصرف گوشت ۲۰ درصد کاهش می‌یابد.

این ارقام هنوز با آنچه مدل‌های اقلیمی لازم می‌دانند فاصله دارند، اما برخی برآوردها نشان می‌دهند که این محصولات در مقایسه با وضعیت فعلی می‌توانند اثرات بسیار بزرگی داشته باشند: پژوهشی در سال ۲۰۲۲ در مجله Nature نشان داد که جایگزینی ۲۰ درصد از گوشت گاو در جهان می‌تواند نرخ سالانه جنگل‌زدایی را به نصف برساند. برخلاف راهکارهای دیگری که تاکنون آزموده شده‌اند، به نظر می‌رسد بسیاری از کسانی که هم گوشت می‌خورند و هم غذاهای گیاهی، حاضرند این تلاش پرریسک را امتحان کنند.

---

البته ترکیب گوشت و سبزیجات ایده تازه‌ای نیست. فرهنگ‌های غذایی سراسر جهان غذاهای متنوعی دارند که در آن‌ها مقدار کمی گوشت با مواد گیاهی ترکیب می‌شود. امروزه هم آشپزهای خانگی برای آنکه با بودجه محدود خریدشان غذای بیشتری تهیه کنند یا سبزیجات بیشتری به شام فرزندانشان اضافه کنند، همچنان به غذاهایشان سبزیجات و حبوبات می‌افزایند.

بااین‌حال، در میانه تا اواخر دهه ۲۰۱۰، تمرکز عمدتاً بر شرکت‌هایی بود که به نظر می‌رسید راه کنارگذاشتن کامل گوشت را پیدا کرده‌اند. وقتی Impossible در سال ۲۰۱۶ برگر هم‌نام خود را عرضه کرد، ماده‌ای به نام heme توجه‌ها را جلب کرد؛ مولکولی غنی از آهن در پروتئین soy leghemoglobin که به برگرهای کاملاً گیاهی امکان می‌داد مانند گوشت گاو «خون‌دار» باشند.

Impossible و بزرگ‌ترین رقیبش، Beyond، با قدرت در رسانه‌ها و بازارها ظاهر شدند. بنیان‌گذار Impossible در سال ۲۰۱۹ به New Yorker گفت که قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ دامداری را به‌طور کامل از میان ببرد. عرضه اولیه سهام Beyond در سال ۲۰۱۹ موفق‌ترین عرضه اولیه از زمان بحران مالی ۲۰۰۸ بود. پس از آن، موجی از شرکت‌های تقلیدکننده به راه افتاد.

اما چند سال بعد، ذائقه‌ها تغییر کرد. در سال ۲۰۲۳، ارزش سهام کارکنان Impossible نسبت به اوج سال ۲۰۲۱ ۸۹ درصد سقوط کرد. همان سال، Beyond بیست درصد از کارکنانش را تعدیل کرد و گزارشی تند در Businessweek کل این بخش را مدی زودگذر توصیف کرد. فروش این محصولات چند سالی است که رو به کاهش بوده و به‌گفته Good Food Institute، اندیشکده‌ای متمرکز بر پروتئین‌های جایگزین، در سال ۲۰۲۵ ۱۰ درصد نسبت به سال قبل افت کرد.

تلاش برای برچیدن دامداری اکنون ممکن است مضحک به نظر برسد. آمریکایی‌ها در سال ۲۰۲۵ به‌اندازه ۴۵ میلیارد دلار گوشت گاو مصرف کردند.

احتمالاً عوامل متعددی در این روند نقش داشته‌اند. مگان کروگیوس، سخنگوی Impossible Foods، می‌گوید این افت «اصلاحی در بازار است، نه بحران» و پس از «جهش نامتناسب تقاضا» در فاصله سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲ رخ داده است. او همچنین می‌گوید موجی از محصولات گیاهی باعث مخدوش‌شدن اعتبار این دسته از محصولات شد. در واقع، برخی از محصولات نوآورانه و نمونه‌های تقلیدی آن‌ها از نظر حسی رقابت دشواری داشته‌اند. Nectar، سازمانی که درباره جایگزین‌های گوشت پژوهش می‌کند، دریافته است که طعم و بافت از عوامل اصلی‌ای هستند که مردم را از انتخاب گوشت‌های گیاهی بازمی‌دارند. کارولین کوتو، مدیر این گروه، می‌گوید: «مصرف‌کنندگان ما، در مقایسه با نمونه‌های حیوانی، پنج تا شش برابر بیشتر به طعم پس‌مانده نامطلوب و مزه‌های ناهنجار محصولات اشاره می‌کنند.»

هم‌زمان، بحث درباره غذاهای فراوری‌شده از اعتبار گوشت‌های گیاهی کاست. در سال ۲۰۱۹، Center for Consumer Freedom، گروه لابی‌گری‌ای که دیگر فعالیت نمی‌کند و صنعت گوشت از آن حمایت می‌کرد، کارزاری تبلیغاتی علیه جایگزین‌های گیاهی به راه انداخت و آن‌ها را «تقلیدهای فوق‌فراوری‌شده» خواند.

کروگیوس از Impossible هشدار می‌دهد که نباید غذای فراوری‌شده را با غذای ناسالم یکی دانست. او، برای نمونه، به پژوهشی در The Lancet اشاره می‌کند که نشان داده گوشت‌های جایگزین از نظر تغذیه‌ای از گوشت قرمز بهترند. بااین‌حال، بخشی از تبلیغات منفی اثر خود را گذاشت. اکنون اصطلاح «فوق‌فراوری‌شده» به ابزاری برای تسویه‌حساب سیاسی تبدیل شده است؛ ابزاری که جنبش MAHA، طرفدار گوشت، و رابرت اف. کندی جونیور، وزیر بهداشت و خدمات انسانی آمریکا، از آن استفاده می‌کنند. کندی در سال ۲۰۲۵ هرم غذایی را وارونه کرد و یک استیک را بالای آن قرار داد.

تلاش برای برچیدن دامداری اکنون ممکن است مضحک به نظر برسد. بر اساس گزارش صنعت، آمریکایی‌ها در سال ۲۰۲۵ ۴۵ میلیارد دلار گوشت گاو مصرف کردند؛ این میزان نسبت به سال قبل ۴٫۳ درصد افزایش داشت. افزایش قیمت‌ها شاید تا حدی رشد مصرف را کند کرده باشد، اما هزینه تنها تا اندازه‌ای می‌تواند تقاضا را کاهش دهد.

---

گوشت ترکیبی، که آبداری و بافت خود گوشت را دارد، هم‌زمان با محصولات گیاهی پرطرفدار رشد کرد، اما نه گزارش‌هایی در New Yorker درباره‌اش منتشر شد و نه عرضه اولیه سهام پرسر‌وصدایی داشت. در اوج هیجان پیرامون گوشت‌های جایگزین، شرکت‌هایی مانند Tyson و Perdue محصولات ترکیبی عرضه کردند و شرکت‌هایی که روی گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه کار می‌کردند، ترکیب محصولاتشان با مواد گیاهی را بررسی کردند.

مزیت بزرگ گوشت ترکیبی این است که شمار زیادی از مصرف‌کنندگان ــ که برخی آن‌ها را «انعطاف‌گرا» می‌نامند ــ به آن علاقه‌مندند و وقتی امتحانش می‌کنند، از آن خوششان می‌آید. آزمایش مزه‌ای دوسوکور که وزارت کشاورزی آمریکا در سال ۲۰۲۲ بخشی از هزینه آن را تأمین کرد، نشان داد غذاخورها برگرهای ترکیبی را به برگرهای کاملاً گیاهی ترجیح می‌دهند. گزارشی از شرکت بزرگ فراوری مواد غذایی ADM نیز نشان داد که شمار زیادی از آمریکایی‌ها در همه نسل‌ها علاقه‌مندند گوشت‌های ترکیبی را امتحان کنند؛ از جمله ۷۵ درصد از نسل هزاره. تیم دیل، مدیر Food Systems Innovations، سازمان غیرانتفاعی ناظر بر Nectar، می‌گوید: «این راهکاری است که همین امروز می‌توانیم اجرا کنیم و مصرف‌کنندگان هم همین امروز می‌پذیرند.»

حتی Impossible هم اکنون به ظرفیت این محصولات اذعان کرده است. پیتر مک‌گینس، مدیرعامل پیشین شرکت، در مصاحبه‌ای مفصل با Wall Street Journal در سال ۲۰۲۵ پذیرفت که این برند برای جلب نظر مصرف‌کنندگان با دشواری روبه‌روست و پیشنهاد داد برگری ترکیبی می‌تواند شکاف را پر کند.

شرکت‌های تازه‌وارد زیادی وارد این عرصه شده‌اند. مایکل فاکس، مدیرعامل شرکت استرالیایی Fable Foods، می‌گوید «برگرهای گوشت گاو با طعم شییتاکه» این شرکت در رستوران‌ها عرضه می‌شوند و در فروشگاه مواد غذایی لوکس Central Market در آستینِ تگزاس «فروش بسیار خوبی» دارند. برگر Both شرکت 50/50 Foods، مستقر در لس‌آنجلس، در شماری از فروشگاه‌ها و رستوران‌های کالیفرنیا عرضه می‌شود. شرکت Spare Food در نیویورک نیز برای عرضه ترکیب محصولات مازاد کشاورزی و گوشت گاو چرخ‌کرده خود، با Premier، یکی از بزرگ‌ترین خریداران بخش سلامت در آمریکا، قراردادی امضا کرد.

یکی از نکته‌های مهمی که همه این شرکت‌های تازه‌وارد دریافته‌اند این است که بازاریابی زمانی بیشترین تأثیر را دارد که بر لذت خوردن تمرکز کند، نه مزایای زیست‌محیطی یا سلامتی. بسیاری از شرکت‌ها در واقع برگر یا کوفته‌ای تولید می‌کنند که ارزش غذایی بهتری دارد ــ برای مثال فیبر بیشتر ــ و برخی از مضرات گوشت، مانند چربی اشباع، را ندارد؛ اما این ویژگی‌ها مردم را به خرید ترغیب نمی‌کند. آن‌ها محصول را به‌خاطر طعم خوبش دوست دارند. برای نمونه، گوشت گاو و قارچ ترکیبات طعمی مکملی دارند، از جمله گلوتامات‌هایی که مزه اومامیِ غنی ایجاد می‌کنند؛ به همین دلیل هم این دو ماده اغلب در غذاهایی مانند بیف ولینگتون و استروگانف کنار هم قرار می‌گیرند.

شرکت‌های تولیدکننده مواد غذایی هدف بزرگی برای این محصولات به شمار می‌آیند. BMC Ingredients که با Perdue در تولید خطی از ناگت‌های ترکیبی همکاری کرده، پروتئین گیاهی‌ای عرضه می‌کند که می‌توان آن را با گوشت مخلوط کرد تا ارزش غذایی و طعم آن را بهبود دهد. BMC میسلیوم، ساختارهای ریشه‌مانند قارچ‌ها، پرورش می‌دهد. میسلیوم ماده اصلی جایگزین‌های محبوب گوشت مانند Quorn است و در 50/Cut شرکت Joyn نیز در کنار قارچ به کار می‌رود. شاپیرو کارخانه خود را به آبجوسازی تشبیه می‌کند، با این تفاوت که به‌جای تخمیر جو به‌وسیله مخمر، قارچی به نام Neurospora crassa نشاسته را تجزیه می‌کند و پروتئینی با شبکه‌ای متراکم از الیاف تولید می‌کند که هنگام جویدن بافتی شبیه گوشت دارد. شاپیرو می‌گوید: «چهار ساعت پس از شروع پرورش، محصول آماده برداشت است. این یکی از کارآمدترین روش‌های تولید پروتئین روی زمین است.»

Joyn مسیر پیش‌روی خود را تنها به فروشگاه‌های مواد غذایی محدود نمی‌بیند. طبق آمار وزارت کشاورزی آمریکا، بیش از نیمی از هزینه‌ای که مصرف‌کنندگان آمریکایی برای غذا می‌پردازند، صرف غذاهایی می‌شود که خارج از خانه می‌خورند. پادریک دوهرتی که پس از کار در شرکت توزیع گوشت D’Artagnan به Joyn پیوسته و عنوان مدیر ارشد رشد را دارد، می‌گوید تمرکز اصلی شرکت بر غذاخوری‌های مدارس و دانشگاه‌ها و دیگر ارائه‌دهندگان بزرگ خدمات غذایی، مانند ورزشگاه‌ها، است. به‌گفته او، این سازمان‌ها اغلب اهداف پایداری دارند و هم‌زمان برای یافتن گزینه‌های مغذی و مقرون‌به‌صرفه تحت فشارند. محصول 50/Cut که Joyn به غذاخوری‌ها می‌فروشد، ۵ تا ۱۵ درصد ارزان‌تر از گوشت گاو است.

---

اما آیا برگرهای قارچی غذاخوری‌ها می‌توانند به تغییری فرهنگی در مقیاس بزرگ‌تر منجر شوند؟

طرفداران ایده جایگزینی نیمی از گوشت، آن را پلی برای گذار می‌دانند. شاپیرو از BMC معتقد است حرکت به‌سوی رژیم‌های غذایی کم‌گوشت با واقعیت چگونگی وقوع چنین تغییراتی هم‌خوانی دارد. کوتو از Nectar گوشت ترکیبی را به خودروی هیبریدی تشبیه می‌کند. او می‌گوید: «ترغیب مردم به انتخاب محصولات ترکیبی راهی برای افزایش تقاضا برای برخی مواد اولیه کاملاً گیاهی است که فعلاً تولیدشان در مقیاس لازم ممکن نیست؛ این کار می‌تواند قیمت را پایین بیاورد. بنابراین، این رویکرد هم کوتاه‌مدت است و هم بلندمدت.»

بااین‌حال، همه مطمئن نیستند که نیروهای بازار به‌تنهایی کافی باشند. نیل زاخاریاس، کارآفرین باسابقه حوزه پایداری غذایی که از طریق شرکت Plantega گزینه‌های گیاهی را به اغذیه‌فروشی‌های نیویورک عرضه می‌کند، با این ایده قانع نشده است. او می‌گوید: «خیلی‌ها در این حوزه فکر می‌کنند اگر گوشتی تولید کنیم که منشأ حیوانی نداشته باشد، اما مزه گوشت بدهد و قیمتش هم همین‌قدر باشد، مردم آن را خواهند خورد. به‌نظر من، واکنش منفی به غذاهای فوق‌فراوری‌شده نشان می‌دهد که لزوماً چنین اتفاقی نمی‌افتد.» او معتقد است اثر اصلی گوشت ترکیبی در غذاخوری‌های سازمانی، مانند مدارس و مراکز درمانی، دیده خواهد شد.

«افراد این حوزه فکر می‌کنند اگر گوشتی تولید کنیم که منشأ حیوانی نداشته باشد، اما مزه گوشت بدهد، مردم آن را خواهند خورد.»

نیل زاخاریاس، بنیان‌گذار و مدیرعامل Plantega

بااین‌حال، گوشت‌های ترکیبی شاید آن‌قدر مزه آشنایی داشته باشند که ذهن مصرف‌کنندگان را به روی گزینه‌های جایگزین باز کنند. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند فکرکردن به گوشت‌های جایگزین می‌تواند مردم را به بازنگری در کل این نظام وادارد. در دهه ۲۰۱۰، کلمان دریِسن، جغرافی‌دان فرهنگی و مدرس دانشگاه و پژوهشگاه Wageningen در هلند، در پروژه‌ای از مردم در میخانه‌ها، سوپرمارکت‌ها و دیگر فضاهای عمومی می‌پرسید که درباره گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه چه فکر می‌کنند. دریِسن می‌گوید: «واکنش اولیه این است: “اوه، چه چیز چندش‌آوری.”» سپس مردم معمولاً به این فکر می‌کردند که گوشتی که خودشان مصرف می‌کنند هم به‌شدت صنعتی شده است. او می‌گوید: «طرح یک ایده کاملاً جدید، زنجیره‌ای از افکار را به راه می‌اندازد.»

اگر این دسته از محصولات موفق شود، فعالان حوزه اقلیم باید با بی‌نقص‌نبودن آن‌ها کنار بیایند. تحلیل چرخه عمر که Joyn برای برگر 50/Cut سفارش داده، تأیید می‌کند که ردپای گازهای گلخانه‌ای این محصول نصف یک همبرگر گوشت گاو است؛ یعنی اگر ادعاهای شرکت را مبنا بگیریم، اثر آن تقریباً پنج برابر برگری از Impossible یا Beyond است. هدنوس، دانشمند اقلیم، می‌گوید حتی اگر محصولات ترکیبی به‌اندازه محصولات گیاهی اثرات زیست‌محیطی را کاهش ندهند، او از آزمودن هر راهکار مؤثری حمایت می‌کند. او می‌گوید: «تغییر عادت‌های غذایی بسیار دشوار است؛ بنابراین به‌نظرم باید بیشتر پیشنهادهای خوب را بررسی کرد.»

در همین حال، این محصولات راه خود را به بشقاب‌های بیشتری باز می‌کنند. آن‌ها در غذاخوری‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی لوکس و زنجیره‌های کوچک برگر عرضه می‌شوند و در فهرست محصولات توزیع‌کنندگان بزرگی مانند Sysco قرار دارند. برگر Both حتی در Disneyland هم عرضه شده است.

کوفته 50/Cut در سال تحصیلی جاری در منوی مدارس هفت ایالت قرار دارد. در دبیرستان کین بِی، این محصول به‌شکل ساب عرضه خواهد شد. مدرسه هر بار ۲۰۰ کارتن می‌خرد و در هر کارتن ۱۵۰ کوفته وجود دارد. جیسون چاتشیا، متخصص سامانه‌های تغذیه کودکان در ناحیه آموزشی، می‌گوید برای توصیف این محصول از واژه «قارچ» استفاده نمی‌کند. او می‌گوید: «اگر کلمه “قارچ” را بشنوند، از کنارش رد می‌شوند.»

بااین‌حال، او در حال بررسی نامی برای محصول است. از هوش مصنوعی خواسته تا به او برای پیدا‌کردن نامی جذاب کمک کند. به‌نظرش «ساب کوفته قلقلی فوق‌العاده» اسم خوش‌آهنگی است.

مگان مک‌کارون روزنامه‌نگار حوزه غذا و فرهنگ است و در لس‌آنجلس زندگی می‌کند.