از پِپی، نخستین و تنها گربه‌ای که به‌عنوان حیوان خانگی داشتم، چیز زیادی به یاد نمی‌آورم. حس نوازش‌کردنش را وقتی خرخر می‌کرد به خاطر می‌آورم، یادم هست که چطور گاهی مثل شخصیت‌های کارتون‌ها در درخت گیر می‌افتاد، و وقتی یادم می‌آید که یک بار در گهواره خواهر کوچکم مدفوع کرد، خنده‌ام می‌گیرد. همین‌هاست.

اما چیزی که به‌روشنی به یاد دارم، روزی است که گم شد. ۱۰ ساله بودم و تا غروب همه‌جا را دنبالش گشتم؛ دشت‌ها و جنگل‌های اطراف را زیر پا گذاشتم. پوستر چاپ کردیم. هیچ‌وقت پیدایش نکردیم. از شدت ناراحتی ویران شده بودم.

راهی نبود که بتوانم زمان بیشتری را با پِپی بگذرانم، اما حالا، نزدیک به ۳۰ سال بعد، گزینه‌های روزافزونی پیش روی صاحبان حیوانات خانگی قرار گرفته است که شاید بتوانند سال‌های بیشتری را در کنار همراهان پشمالویشان بگذرانند. این گزینه‌ها شامل دارو، شبیه‌سازی و حتی کرایونیکس می‌شود. اما آیا این چیز خوبی است؟

بی‌تردید برای حفظ حیوانات خانگی بازاری وجود دارد. شمار شرکت‌های زیست‌فناوری که به افزایش طول عمر حیوانات خانگی چشم دوخته‌اند نیز رو به افزایش است. شرکت Loyal که در حال حاضر روی سه داروی بالقوه برای افزایش طول عمر سگ‌ها کار می‌کند، در حال آزمایش بالینی یکی از آن‌هاست؛ دارویی که برای بهبود سلامت متابولیک حدود ۱٬۳۰۰ سگ خانگی در سراسر آمریکا طراحی شده است. شرکت‌های دیگری نیز در حال آزمایش داروهایی برای سگ‌ها هستند که هدفشان مقابله با بیماری‌های مرتبط با افزایش سن، از جمله مشکلاتی مانند چاقی و آرتروز، و نیز خودِ روند پیری است. حتی شرکتی هم وجود دارد که بر داروهای افزایش طول عمر گربه‌های اهلی تمرکز دارد.

نمی‌دانم پِپی چطور یا چه زمانی مرد. اما اگر دارویی وجود داشت که می‌توانست از او در برابر دیابت یا آرتروز محافظت کند، بی‌تردید سعی می‌کردم آن را به دست بیاورم.

اما اشتیاق من به افزایش طول عمر حیوانات خانگی در همین‌جا به پایان می‌رسد.

به شبیه‌سازی علاقه‌ی بسیار کمتری دارم؛ گزینه‌ای نسبتاً جدید برای کسانی که در سوگ حیوان خانگی‌شان هستند و به دنبال جایگزینی برای آن می‌گردند. در بیشتر موارد، در این فناوری DNA حیوان را می‌گیرند، آن را درون سلول تخمکی از حیوان دیگری از همان گونه قرار می‌دهند و جنین حاصل را در بدن یک حیوان جایگزین پرورش می‌دهند. این روش برای گوسفندی به نام دالی جواب داد؛ او یک سال پیش از گم‌شدن پِپی به دنیا آمد. از آن زمان، این فناوری برای پستانداران دیگری از جمله گاو، اسب و راسوی اهلی، و نیز گربه و سگ به کار رفته است. در آمریکا، شرکتی به نام Viagen Pets با دریافت ۵۰ هزار دلار، گربه‌ها و سگ‌ها را شبیه‌سازی می‌کند. نتیجه، نسخه‌ای کاملاً یکسان از حیوان نیست، بلکه دوقلوی ژنتیکی آن است.

با این حال، دلایل زیادی وجود دارد که ممکن است کسی بخواهد حیوان خانگی‌اش را شبیه‌سازی کند. Viagen در وب‌سایتش آشکارا به مشتریان «راهی برای حفظ پیوند» پیشنهاد می‌کند. لوری کوگان، استاد علوم بالینی در دانشگاه ایالتی کلرادو که چندین دهه روابط انسان و حیوان را مطالعه کرده است، با این کار مشکلی ندارد. او اشاره می‌کند که برای کنارآمدن با مرگ یک انسان، آیین‌های جاافتاده‌ای داریم؛ از مراسم خاکسپاری و مرخصی از کار گرفته تا هدایای یادبود. اما برای حیوانات خانگی واقعاً چنین آیین‌هایی نداریم. به همین دلیل، صاحبان حیوانات خانگی ممکن است سوگی را تجربه کنند که گاهی «سوگِ به‌رسمیت‌شناخته‌نشده» نامیده می‌شود. او می‌گوید احساساتشان وقتی به رسمیت شناخته نمی‌شود، ممکن است احساس تنهایی در آن‌ها ایجاد کند. اگر شبیه‌سازی حیوان خانگی به کسی آرامش می‌دهد، به گفته‌ی او، «ما که هستیم که قضاوت کنیم؟»

حرف قابل‌قبولی است. اما نمی‌توانم جلوی این فکرم را بگیرم که از دست‌دادن حیوان خانگی در کودکی شاید تجربه‌ی متفاوتی باشد. این اتفاق اغلب نخستین مواجهه‌ی کودک با مرگ است. از دست‌دادن پِپی تجربه‌ای شکل‌دهنده بود و هرچند دردناک بود، دوست دارم فکر کنم کمک کرد برای فقدان‌هایی که در بزرگسالی تجربه کردم آماده‌تر شوم. نمی‌خواهم فرزندان خودم فکر کنند مرگ پایان کار نیست و می‌توان افراد را تکثیر یا جایگزین کرد.

یا حتی، به همین قیاس، دوباره زنده کرد؛ وعده‌ای که پشت کرایونیکس حیوانات خانگی قرار دارد. چند شرکت در ازای دریافت هزینه، حیوانات خانگی مرده را در دمایی بسیار پایین سرد و برای مدتی طولانی ــ حتی تا ابد ــ نگهداری می‌کنند. ایده این است که روزی در آینده فناوری‌های شگفت‌انگیزی اختراع خواهیم کرد که نه‌تنها حیوان خانگی‌تان را به زندگی بازمی‌گردانند، بلکه هر چیزی را که باعث مرگش شده نیز درمان می‌کنند. Alcor، مرکزی برای کرایونیکس در آریزونا، در حال حاضر بقایای صدها حیوان خانگی و انسان را نگهداری می‌کند. این مرکز به‌تازگی اعلام کرد که یک کیسه‌دار کوچک را نیز سرد کرده است؛ نخستین شوگر گلایدر خانگی آن‌ها.

در کرایونیکس، احتمال دیدار دوباره با حیوان خانگی تقریباً صفر است. حتی کسانی که در این حوزه کار می‌کنند هم می‌پذیرند که بعید است انسان‌ها و حیوانات نگهداری‌شده دوباره زنده شوند. در حال حاضر، هیچ راهی برای زنده‌کردن واقعی و کامل هیچ حیوانی وجود ندارد.

دلم برای پِپی تنگ شده است. اما اگر فرصتش را داشتم، او را در مخزنی از نیتروژن مایع می‌گذاشتم؟ یا از گربه‌ی دیگری می‌خواستم حیوانی با ژنتیک کاملاً یکسان به دنیا بیاورد؟ نه، این کار را نمی‌کردم.

روحت شاد، پِپیِ بی‌همتا.