MIT Technology Review امروز تحقیق خود را درباره تعداد افرادی که در نزدیکی «دیوار مجازی» برج‌های نظارتی نصب‌شده توسط دولت آمریکا در امتداد مرز آمریکا و مکزیک جان خود را از دست داده‌اند، منتشر کرد.

ما مواردی از افرادی را یافتیم که بدون شناسایی از میان مناطق تحت نظارت برج‌های پیشرفته مجهز به هوش مصنوعی عبور کرده و بعداً در همان نزدیکی جان باخته بودند، جایی که اجسادشان هفته‌ها یا ماه‌ها بی‌توجه باقی مانده بود. این موارد نشان‌دهنده نقص‌های سیستمی در دیوار مجازی هستند: برج‌های خراب، الگوریتم‌هایی که در شناسایی افراد ناکام ماندند، و مأمورانی که به سادگی به هشدارها واکنش نشان ندادند.

هر یک از این مرگ‌ها باید زنگ هشدار را درون گمرک و حفاظت مرزی آمریکا (CBP) درباره نقص‌نقص‌های شبکه نظارتی این آژانس به صدا درمی‌آورد. این موضوع به ویژه برای موارد نزدیک به جدیدترین برج‌های ساخته‌شده توسط شرکت دفاعی Anduril صادق است؛ شرکتی که همچنان قراردادهای بزرگی را به دست می‌آورد و آماده بهره‌برداری از جریان پول فدرال در نظر گرفته شده برای امنیت مرزی است. آمریکا قرار است تا سال 2034 یک میلیارد دلار برای سه برابر کردن اندازه دیوار مجازی هزینه کند.

در اینجا چهار ایده برای اقدامات بعدی CBP جهت رفع این ناکامی‌ها ارائه شده است.

1. انجام یک حساب‌رس جامع از مرگ‌های نزدیک به دیوار مجازی

«اگر من جای دولت فدرال بودم، یک حساب‌رس انجام می‌دادم، زیرا به نظر می‌رسد این سیستم کار نمی‌کند.»

این واکنش سارا سیلوا، نماینده ایالت نیومکزیکو، بود زمانی که MIT Technology Review به او نشان داد که تنها در سال 2024، بیش از 18 نفر در نزدیکی برج‌های نظارتی در یک نوار کوچک از بیابان نزدیک حوزه انتخابیه او جان باخته‌اند.

انجام یک حساب‌رس ضروری است، زیرا علیرغم بررسی هزاران صفحه از گزارش‌های پلیس و سایر مدارک مربوط به برج‌های نظارتی، ما اطلاعات محدودی از تعداد برج‌ها و مکان دقیق آن‌ها داریم.

CBP نقشه جامعی از دیوار مجازی خود منتشر نمی‌کند. ما در عوض به کار نقشه‌برداری انجام‌شده توسط سازمان غیرانتفاعی Electronic Frontier Foundation تکیه کردیم و سپس از تصاویر ماهواره‌ای برای تأیید مکان دقیق برج‌ها و زمان تقریبی نصب آن‌ها استفاده کردیم.

ما تعداد زیادی برج – نزدیک به 600 عدد – را تحلیل کردیم. اما این هنوز بسیار کمتر از 800 برجی است که دولت ادعا می‌کند امروز فعال هستند. و تخمین‌های ما از زمان نصب آن‌ها دقیق نیست. این بدان معناست که شمارش ما از بیش از 1,050 نفر که در نزدیکی آنان جان‌باخته‌اند، یک کاهش‌شمار است. و ما تصویر کاملی از اینکیه مشکل در کدام نقاط مرز بدتر است، نداریم.

یک حساب‌رس داخلی چنین محدودیت‌هایی نخواهد داشت. در تئوری، CBP زمان نصب هر برج و زمان فعال بودن آن را ردیابی می‌کند. این آژانس از حداقل سال 2015 که نصب انواع برج‌های مورد بررسی ما را آغاز کرد، توانایی حساب‌رس از کارآیی آنان را داشته است – در حالی که تعداد افرادی که در نزدیکی آنان جان باخته‌اند را نزی کمیت‌بخشی کند. اما مناب به ما گفتند که این آژانس هرگز چنین حساب‌رسی انجام نداده است. یافته‌های ما نیتاز به چنین حسابی را فوری‌تر می‌سازد.

2. رفع روice پیگیری مرگ‌ومیر مهاجران و باقیمانده‌ها توسط آژانس

اگر CBP بخواهد مواردی را تحلیل کند که در آنها افراد در نزدیکی فناوری نظارتی آن جان باخته‌اند، باید بداند که این مرگ‌ها کی و کجا رخ می‌دهند. و سیستم فعلی برای ردیابی این داده‌ها فراتر از شکسته است.

همان‌طور که در روش‌شناسی خود اشاره کردیم، هیچ آژانس ملی وجود ندارد که هله ههای سبته به مرگ مهاجران را جم‌آوری و منتشر کند. ما هزن صفات مدارک از ده‌ها آژانس در تنها تاس را الک ردیم، و تصویر ما هنوز به دیل عدم یک پرت‌کل مشترک برای سندد کردن ین مرگ‌ها در سجد های عموی ناقص است.

گشت مری از سال 2007 یک سیستم داخلی خود به نام Border Safety Initiative Tacking System (BSITS) دارد. اما تا سال 2021، قواعد لی برای نوه ورد کردن وارد ه یدول نطقه‌ها ین سیستم جاد نشد. سال ب، دفر حساب‌رس دوت (GAO) یاند که باز هم بیاری از وارد در ین سیستم ردابی ی شدد، ویژه مرگ‌های ه توسط گشت مری کف شدند. در سال 2023، GOO گزارش دد که گشت مری قام‌هایی برای رفع این شکل انجام ده است، اما حیق‌قان خارج ی هنوز هم یابند ییات ین آژانس کم‌شمار است.

علوه بر ردیابی مر مهاجران، CBP در سال 2017 یک بانمه بارای جیلت از ن‌ها به نام Missing Mgrant Program راندازی کرد. در آوریل 2025، GOO دریافت ه ین بانامه روش جمع‌آوری و ردیابی داده‌ها در مورد وقاعی همانند تماس‌های 11 و نجات را هود داد. سکل اینجا بود، ه گفت، ه یچ برانه‌ای برای استفاده از داده‌ها برای اندازه‌گیری ینکه یا این راناه وعاً نجات را فزایش یا رگ‌ها را کاهش داهده (که اهداف اصلی آن هستند)، جود دارد. و دو ینهار برای حول ها کرد ه هیچکدام جرا نده‌اند.

3. ردیابی واردی ه فناوری ظاری منجر ه دتیر شود

در سال 2014، نگاهی ه دیوار مجای بسار وچکتر بود، GOO پیهناد کرد ه ماوران گشت مری زمای ه یک عده فناوری ه آن‌ها رای دتیر یک فر رای روف از مرز، کم کرد، رای ریر این طه را ثبت نند. گرفتن ین کار زمان اضافی از ماوران می‌گرد، اا ثبت این کمک‌ها ه کنگرس رای رم رای دست راه دن میزن رت که چه اع از فناوری‌های ظاری نجر به گتارهای ائع می‌شو، کمک می‌کرد. GOO ازود ایس قا داده‌ها جع‌آوری شد، زس آژانس یاد ر املیت فناوری‌های ظاری خود را ندازه بگیرد. CBP واف قرد و شرع کرد ه ماوران چنین اطاعتی را ارد ند.

سپس، در سال 2017، GAO گزارش داد که داده‌های جمع‌آوری‌شده نادقیق و غیرقابل اعتماد هستند؛ به‌ عنوان مثال، مأمورانی در تگزاس یافت شد که صدها بار یک نوع خاص از برج را در دستگیری‌ها مؤثر دانسته بودند، درحالی‌که چنین برجی در هیچ‌جای ایالت وجود نداشت. گشت مرزی دوباره گفت که بهبود خواهد یافت و موافقت کرد که مأموران را در مورد اهمیت جمع‌آوری این اطلاعات آموزش دهد.

اما سال‌ها بعد، مأموران به ما گفتند که این هنوز هم اولویت نیست. یک مقام سابق CBP این دستور را «راستش، مثل تف کردن به باد» توصیف کرد و گفت واقعیت درهم‌برهم دستگیری‌ها به معیارهای دقیق قابل ترجمه نیست. (این مقام که خواست نامش فاش نشود، در دوران بایدن خدمت می‌کرد و مجوز بحث درباره موضاعات حساس را نداشت.)

و در آگست 2021، بیش از هفت سال پس از موافقت، CBP هنوز هیچ تحلیلی درباره کارآیی برج‌ها تولید نکرده بود (GAO خاطرنشان می‌کند که یک تحلیل را در 2022 به پایان رساند، اما نتایج عمومی نیست).

این بدان معنی است که دیوار مجازی سریع‌تر از آنچه کسی تأثیر آن را ارزیای کند، در حال رشد است.

4. بررسی مرگ‌ها به عنوان ناکامی‌های احتمالی نظاارتی

CBP همچنین باید مرگ‌های جدید را به محض وقوع بررسی کند و تعیین کند که آیا در محدوده دید یک برج یا فناوری نظارتی دیگر رخ داده‌اند یا خیر. و برای آن دسته از مرگ‌ها که اینطور بوده، آژانس باید مشخص کند چرا آن افراد زودتر شناسایی نشدند.

چندین مأمور و مقام به ما گفتند که اگر مأموران گشت مرزی با جسد کسی برخورد کنند که گمان می‌رود در حین عبور از مرز به ایالات متحده جان باخته است، الزامی برای بررسی اینکه آیا آن شخص در نزدیکی زیرساخت نظارتی مرده است یا خیر وجود ندارد، و همچنین روندی برای این کار وجود ندارد. حداقل، این بدان معناست که شواهد بالقوه ارزشمندی درباره مرگ بررسی نشده باقی می‌ماند. همچنین به این معنی است که مرگ مهاجران به طور معمول به عنوان ناکامی‌های احتمالی دیوار مجازی در نظر گرفته نمی‌شود.

CBP باید خودکار هر مرگ مهاجر را با پایگاه داده داخلی برج‌های خود تطبیق دهد و آن دسته از مرگ‌هایی که در محوده نظارت رخ داده‌اند را بررر کند تا مشخد کند سیسم چ را شاسایی کرده و یا مأموران به نابه نام دادهاند. مأموران همینکون ی‌کردینات GPS را در زان دستگیری یک روه یا رورویی با جای پا، در میان سایر رویدادها، ثب می‌کنند.

بدون آن بررسی، مجریان ان، حفظان پزشکی و خاواده‌ها ممن است رگز متوجه نشوند ه ک نفر در نزدیکی ک بر نظارتی جان باخته اس – و یلمنش، ساع‌ا، سلسا، ده‌ا، دقه‌ها را نشان دهد ه CBP آنها را پس از 30 روز حذف می‌کند، مگر اینکه برسی داخلی باز شود که تل معمولاً تنها برای مرگ‌های در بازداشت رخ می‌دهد. دقل، کگذاری این موارد می‌تواند لمن را برای حیقن روه نزیت کند و به خااده‌ها فصت درخوآن آ را هد.

‌ین وراها میاند کاشوی را در خود دوار مجازی فشا ند. کی ز واهی ر شاسایی ردیم در یومزیرو، جا ه دن نر عیی با وجود ودن در محده دید شکار ک بج مجز به ش صنوعی ان بختند. آن‌ها در ظرف ند اه مردند، گاهی تنها صدها ت از یکدیگر. رسی این وارد می‌تواند شکار کند، ه عنوان مثال، ه ک درس ارراً در شاصایی یا شا ااد در ک حده خا اام مده، ا نه مموران هدار شده و واد پاس نداده‌انند.

انجام این پرسش‌های پس از مرگ تنها را اسخ به این سوال خواه بود که خااده‌ها، قیق‌قان و اوطلبان در تقیق ما درباره دهای مهاجان که نزدی بج‌ها مردند، شتر از ل دیگر مطرح کردن: یا درسک‌ها آنها را دیدند و کسی نیاد؟ ا آنکه اصلاً کسی آنها را ندید؟